Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2010
ΒΗΜΑ ΤΡΙΤΟ (8 Δεκεμβρίου): Αύριο το πρωί πρέπει να έχω τελειώσει μια ιστορία
Α. Αρχίζω
1. Σκιαγραφώ χαρακτήρες, στόχο, ύφος, σενάριο...χωρίς τη λεκτική ένδυση
2. Σκεφτείτε δύσκολες, εξαίσιες, ασυνήθεις στιγμές της ζωής (σας)
3. Mind-mapping: μια λέξη στο κέντρο μιας λευκής σελίδας και τα συνειρμικά της πλοκάμια
Β। Αναζητώ μια ενδιαφέρουσα πρώτη παράγραφο.
Γ. Δημιουργώ χαρακτήρες/ τους δίνω ζωή/ Δεν είμαι εγώ
όνομα
ηλικία
δουλειά
εθνικότητα
εμφάνιση
διαμονή
αγαπημένο χρώμα
φίλοι
οικογένεια
φαγητά
ποτά
στέκια
φοβίες
λάθη
ελαττώματα
ζώα
ασχολίες
εμμονές
τι μισεί
τι αγαπάει
σε τι έχει αδυναμία
θρησκεία
ισχυρές μνήμες
ασθένειες
τι τον εκνευρίζει /ηρεμεί
συνήθειες στον ύπνο
τικ
Δ. Η οπτική γωνία
- το α’ πρόσωπο: ενώνει αφηγητή ήρωα και αναγνώστη με μια σειρά από μυστικά/ οριοθετεί τις σχέσεις του αναγνώστη με τους άλλους ήρωες
- το β’ πρόσωπο: ο αναγνώστης γίνεται κι ο ίδιος ήρωας, αντιμετωπίζει άμεσα τις δυνατότητες που προκύπτουν από την ιστορία
- το γ’ πρόσωπο (απεριόριστη γνώση): το βάρος στον αφηγητή, παθητικός αναγνώστης
- το γ’ πρόσωπο (περιορισμένη γνώση): το βάρος στον αναγνώστη, που έτσι γίνεται πιο ενεργός.
Ε. Γράφω ένα διάλογο με νόημα – αποδίδω δυναμικά και όχι στατικά ένα χαρακτήρα και τα συναισθήματά του:
Ο Νίκος βλέπει τη γυναίκα του τη Μαίρη ένα Σάββατο πρωί να ετοιμάζεται για βόλτα στα μαγαζιά. Όμως την προηγούμενη ημέρα έχει ο ίδιος εξαντλήσει όλες τις πιστωτικές κάρτες χωρίς να έχει τολμήσει να της το πει.
- Ο Νίκος σηκώθηκε. «Εε, για πού τόβαλες;΄»
- «Πού πας;» είπε ο Νίκος κοιτάζοντας κατάματα τη Μαίρη.
- Βαθιά αναπνοή. Ή τώρα ή ποτέ. «Πού πηγαίνεις;»
Ας συνεχίσουμε το παιχνίδι
- «Πού πηγαίνεις;» ο Νίκος έκανε ένα δυνατό κρακ με τα δάχτυλά του ενώ κοιτούσε το πάτωμα.
- «Στα μαγαζιά» η Μαίρη απάντησε κρατώντας την πόρτα μισάνοιχτη, λίγο πριν βγει, και κοιτώντας το σκυμμένο κεφάλι του Νίκου.
- «Θα έλεγα πως όχι» ίσα-ίσα που ακούστηκε η φωνή του Νίκου «Έχουν γεμίσει όλες οι κάρτες μας».
Κι ας κάνουμε μια σειρά από ανεπαίσθητες αλλαγές.
- «Πού πηγαίνεις;» Ο Νίκος έκανε ένα δυνατό κρακ με τα δάχτυλά του ενώ κοιτούσε το πάτωμα. «Στα μαγαζιά.»
Η Μαίρη απάντησε κρατώντας την πόρτα μισάνοιχτη, λίγο πριν βγει, και κοιτώντας το σκυμμένο κεφάλι του Νίκου. «Θα έλεγα πως όχι».
Ίσα-ίσα που ακούστηκε η φωνή του Νίκου «Έχουν γεμίσει όλες οι κάρτες μας».
Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2010
ΒΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ
ΒΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ: Μπροστά στη λευκή σελίδα
- Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω
- Δεν έχω ιδέες
- Δεν έχω θέμα, δεν ξέρω για τι να γράψω
- Δεν έχω αρκετη φαντασία
Θέλω όμως να γράψω, πρέπει κάτι να γράψω, δε γίνεται να περάσει κι αυτή η μέρα και να μην έχω γράψει τίποτα, αν κι αυτήν την ημέρα δε γράψω τίποτα είμαι ένα τίποτα.
Ιδού μερικά φάρμακα (δε φέρνουν πάντα αποτέλεσμα)
α. Πού κρύβεται η ιστορία;
- Στη ζωή
- Στην εφημερίδα
- Στην ιστορία ενός άλλου
- Στα βιώματά μας
- Οπουδήποτε
Το χαοτικό σημειωματάριο
- Η καθημερινή συνήθεια της καταγραφής-συγγραφής
- Το βραδινό τέταρτο, οι αισθήσεις του ντετέκτιβ και οι αισθήσεις του συγγραφέα
β. Ο γοητευτικός χαρακτήρας και η λευκή σελίδα
- Το παράδειγμα του Καισαρίωνα
γ. Τι θα γινόταν αν…
- Αποδομώντας την πραγματικότητα
- Αποδομώντας μια άλλη ιστορία
δ. Η πρώτη παράγραφος – η πρώτη γραμμή: σπουδαίες γεννήτριες
Οι συνθήκες της συγγραφής και τα αποσιωπητικά της έμπνευσης: Καισαρίων (Κ. Π. Καβάφης -1918)
Εν μέρει για να εξακριβώσω μια εποχή,
εν μέρει και την ώρα να περάσω,
την νύχτα χθες πήρα μια συλλογή
επιγραφών των Πτολεμαίων να διαβάσω.
Οι άφθονοι έπαινοι κ’ η κολακείες
εις όλους μοιάζουν. Όλοι είναι λαμπροί,
ένδοξοι, κραταιοί, αγαθοεργοί·
κάθ’ επιχείρησίς των σοφοτάτη.
Aν πεις για τες γυναίκες της γενιάς, κι αυτές,
όλες η Βερενίκες κ’ η Κλεοπάτρες θαυμαστές.
Όταν κατόρθωσα την εποχή να εξακριβώσω
θάφινα το βιβλίο αν μια μνεία μικρή,
κι ασήμαντη, του βασιλέως Καισαρίωνος
δεν είλκυε την προσοχή μου αμέσως.....
A, να, ήρθες συ με την αόριστη
γοητεία σου. Στην ιστορία λίγες
γραμμές μονάχα βρίσκονται για σένα,
κ’ έτσι πιο ελεύθερα σ’ έπλασα μες στον νου μου.
Σ’ έπλασα ωραίο κ’ αισθηματικό.
Η τέχνη μου στο πρόσωπό σου δίνει
μιαν ονειρώδη συμπαθητική εμορφιά.
Και τόσο πλήρως σε φαντάσθηκα,
που χθες την νύχτα αργά, σαν έσβυνεν
η λάμπα μου —άφισα επίτηδες να σβύνει—
εθάρρεψα που μπήκες μες στην κάμαρά μου,
με φάνηκε που εμπρός μου στάθηκες· ως θα ήσουν
μες στην κατακτημένην Aλεξάνδρεια,
χλωμός και κουρασμένος, ιδεώδης εν τη λύπη σου,
ελπίζοντας ακόμη να σε σπλαχνισθούν
οι φαύλοι —που ψιθύριζαν το «Πολυκαισαρίη»
Μου αρέσουν ιδιαίτερα εκείνα τα αποσιωπητικά μετά το "αμέσως": Η στιγμή που από την καθημερινότητα περνάμε στην ποίηση, από τους πεζούς ανθρώπους στον ποιητικό ήρωα παραμένει μυστική. Ακόμα περισσότερο, άρρητη.
Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010
Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟ ΚΟΤΤΕΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΩ
Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΝΑΙ,ΕΜΕΝΑ Μ' ΕΡΙΞΕ,ΟΠΩΣ ΡΙΧΝΕΤΑΙ Η ΠΕΤΡΑ ΣΤΗ ΓΗ
ΟΛΑ ΕΜΟΙΑΖΑΝ ΜΕ ΧΕΙΜΑΡΡΟ,ΠΟΥ ΠΕΡΝΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΒΡΑΧΙΑ,ΠΡΟΤΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΘΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ.
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
Βήμα πρώτο: Θα γίνει την Τρίτη, 9 Νοεμβρίου
Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010
Καλή -τρίτη- αρχή
Περιμένουμε κι εσάς.
Οι παλιοί δε χρειάζονται βέβαια πρόσκληση. Το ιστολόγιο σας περιμένει.